La Grande Marée
Waarom zou je aan onze zeventig kilometer lange kust de Franse grens oversteken om zeven kilometer verder te gaan eten? Omdat je nergens anders kan tafelen met zo’n spectaculair uitzicht over de Noordzee. Maar kan je er ook spectaculair goed eten? Ik ben hier om dat uit te zoeken.De eerste indruk zit goed: nonchalante vakantiesfeer, ruw loftinterieur met veel beton en bijna 360° glas rondom, enthousiaste en toegewijde bediening, elegante wijnglazen, perfecte huischampagne brut nature van Barrat-Masson.
Bizar nochtans dat de dienster op voorhand niet kan of wil zeggen wat er te eten valt. Het enige wat ik te weten kom, is dat er een menu in vier en zes gangen bestaat, tegen onklopbaar lage prijzen: 50 en 65 euro. Op de wijnkaart blijven alle wijnen (op drie na) onder de kaap van 100 euro. Geen wonder dat ik hier opvallend veel Vlaams hoor spreken: dergelijke prijzen zijn we bij ons niet meer gewend.
Onder het motto “wat een chef niet kan bewijzen in vier, kan hij evenmin in zes gangen”, kies ik voor het korte menu. Waarna chef Thomas Hidden, na enkele interessante hapjes, uitpakt met twee plantaardige voorgerechten die - ik probeer het diplomatisch te verwoorden - enigszins tegenvallen. Het ene is een taartje met gekookte en rauwe broccoli op een mousse van tuinbonen met sliertjes pittige mosterdsla ertussen, maar het geheel is zodanig doordrenkt van een mosterdvinaigrette waarin ook een lokale kaas (Craquant des Moëres*) werd verwerkt, dat zowel de textuur als de smaak van de groenten erin verdrinken. Gelukkig is er het huisgebakken desembrood: zonder meer subliem.
Dat komt nog van pas om de stemming erin te houden bij het tweede voorgerecht: één (1) gebarbecuede groene asperge ligt naast een krul rauwe witte asperge en een crème van munt. Tja, als de foodcost zo laag ligt, kan je de menuprijzen natuurlijk ook laag houden.
Elke culinair recensent weet: als een menu in mineur begint, wordt het later niet beter. Wat aangekondigd wordt als een “terre et mer”-combinatie, blijkt een stukje entrecôte te zijn met daarnaast een sliert pijlinktvis. Interactie tussen land en zee: onbestaande. De entrecôte blijkt van het hoogwaardige Franse Limousinrund te zijn, maar mist de primair noodzakelijke eigenschap van vlees: de mogelijkheid om het te snijden en te kauwen. O ja, de saus bij het vlees werd opgepept met szechuanpeper, er ligt ook een plukje spinazie bij, en een drupje condiment van jeneverbes. Het desembrood is geweldig, of had ik dat al gezegd?
Een fris en smakelijk dessertje rond rabarber (in blokjes, in slierten, in sorbet), met een crème van honingklaver, helpt om het moreel op te krikken.
Ga hier naartoe als je in de buurt bent, goedkoop wil eten, en niet te veel eisen stelt. Maar er driehonderd kilometer voor rijden, heen en terug, zoals ik: nee, dat kan ik niemand aanbevelen.
La Grande Marée, 147 rue de Valenciennes, Zuydcoote (Frankrijk), lagrandemaree.com
* Craquant des Moëres
Les Moëres is een dorpje in de Franse Westhoek op de grens met België (er is ook een Vlaams gedeelte dat De Moeren heet). Door de ligging onder de zeespiegel was dit een moerasgebied, dat drooggelegd werd. Hier wordt deze kaas van gepasteuriseerde koemelk gemaakt en acht maanden lang geaffineerd. Zijn textuur is tussen stevig en smeuïg, zijn smaak is karaktervol en aards, met impressies van boter en noten. Bovenop liggen er kleine eiwitkristallen, vandaar de term “craquant”.
