Mijn ongefilterde mening
Stijn Meuris zong het al: het is weer druk in Leuven. Ik baan er mij een weg doorheen, op zoek naar wat in deze studentenstad een culinaire hit blijkt te zijn: het eethuis van chef Seppe Vandersteen. Hij studeerde taal- en letterkunde aan de KUL, en zocht dan zijn geluk in de horeca. Zonder de klassieke koksopleiding: zo ontstaan vaak frisse nieuwe ideeën in de horeca.Eerst was hij souschef in de wijnbistro Convento. Nu heeft hij zijn eigen zaak, waarin hij gastronomie wil verenigen met een informele cafésfeer: een “gastropub”, noemt hij het op zijn website.
Het interieur bekoort met speelse en retro accenten, een lange eettoog en nostalgische pop en rock op de achtergrond. Het is mooi weer, de lange schuifdeuren zijn helemaal open zodat het interieur naadloos overgaat in het buitenterras. Dat verhoogt het aantal plaatsen, wat in de loop van de avond voor toenemende stress bij de chef zal zorgen.
Voorlopig is alles nog chill, de pet’nat uit de Jura smaakt heerlijk (€ 14 per glas), de Padrón pepers op hummus ook (€ 10), het ronde kaaskroketje gaat eveneens vlot binnen (€ 7 voor 2 stuks), het desembrood en de focaccia maken het geluk compleet (€ 6). Op de boeiende en gedurfde wijnkaart overschrijdt geen enkele wijn de kaap van 100 euro, daarnaast zijn er ook opvallend veel bieren, vooral geuze en lambiek.
Met het eerste voorgerecht gaat het diezelfde goede weg op: schijfjes koolrabi uit een barbecue-smoker, op een pikante versie van tzatziki (uitgelekte yoghurt met geraspte komkommer), bestrooid met gepofte rijst (€ 18).
Maar dan is het feest plots voorbij. Op papier lijkt het nog een boeiende combinatie: rillettes van rog, gewikkeld in een blad van op de barbecue gekarameliseerde radicchio, overgoten met een jus van witte wijn en visfumet, en bestrooid met zeekraal (€ 22). Maar waarom wordt alles - de vis, de radicchio, de jus - monotoon koud geserveerd? Het lijkt wel een restje van gisteren, dat men vergeten is op te warmen.
Intussen wordt het duidelijk dat er meer klanten bijkomen dan de keuken en zaal aankunnen. Het duurt ruim drie kwartier alvorens het volgende gerecht arriveert: reepjes wijting in een krokant beslag met het lokale Adept-bier, een dipsaus van erwt en munt, en - surprise! - gefermenteerde frieten (€ 28). “Door aardappelen te fermenteren krijg ik meer diepgang in de smaak van de frieten zonder ossewit* te gebruiken”, zegt de chef. Zelf verkies ik frieten in plantaardige olie en heb ik nooit enige “diepgang in de smaak” gemist: de kwaliteit van de aardappel is belangrijker dan dat toegevoegde smaakje van rundsvet. De fermentatietruc overtuigt niet, de presentatie is even slordig als fish and chips op een Engelse krant, en de frieten (geen staafjes maar halve maantjes) werden - net zoals de gefrituurde vis - met te veel zout bestrooid.
Gastropub? Denk die “gastro” maar weg. Ziedaar mijn ongefilterde mening.
Ongefilterd, ’s-Meiersstraat 1, 3000 Leuven, ongefilterd.com
* Ossewit
Deze merknaam van het bedrijf Vandemoortele wordt vaak gebruikt om elk rundsvet aan te duiden waarin frieten worden gebakken. Een os is een gecastreerde stier (al kan het vet van elk rund komen), wit duidt op de kleur van het gestolde vet. Vele liefhebbers vinden dat dit de frieten hun authentieke smaak geeft, maar eigenlijk gaat het om een toegevoegde smaak. Vandaag is trouwens de consensus dat plantaardige olie gezonder is. Al is niet elke olie geschikt voor hoge frituurtemperaturen.
