Café Mosselhuis
"Echt iets voor hem", dacht ik toen Willem Hiele het legendarische Café Mosselhuis in Oostende overnam. Hij mag dan het talent voor topgastronomie hebben, in zijn hart is hij ook nog altijd die volkse chef van de kust die ooit begon in het vissershuisje van zijn ouders.Dat hij dit eenvoudige eetcafé nieuw leven wilde inblazen, wekt dus geen verwondering: hij kent het al sinds zijn kindertijd toen zijn vader, een visser, hier vaak kwam eten. Meteen kondigde hij aan er "zeker geen sterrenrestaurant" van te maken. Wat een opluchting: ik wilde er meteen naartoe.
Het was echter niet makkelijk om er te reserveren: de online boekingskalender zat al snel voor bijna twee maanden vol. Dat zowat alle media het nieuws gretig hadden verspreid, was daar niet vreemd aan. Op het moment dat ik dit schrijf, is het wachten tot 31 juli om een tafeltje te bemachtigen, en dan nog alleen ’s middags.
Des te vreemder is het dat op de avond dat ik er ben, twee tafels onbezet blijven. Last minute annulaties? Dat zou mij verwonderen, gezien het feit dat je bij de reservering een voorschot moet betalen. Zou chef Hiele de hype nog wat aanzwengelen door online boeking zo moeilijk te maken?
“Ik heb hier niets veranderd!” maakt hij zich sterk. Behalve de prijzen dan, bedenk ik als ik de hoofdgerechten zie vanaf 39 euro. In lijn met de volkse sfeer bestel ik geen glas champagne van 18 euro, maar een Cristal van het vat van 3,8 euro. En vervolgens drie gerechten om te delen: vissalade met granenbrood (€ 14), huisgerookte schelvis (€ 24) en tatjespap* (€ 39). Over het hoofdgerecht zullen we nadien beslissen, laat ik nog weten.
Zoals op een communiefeest in lang vervlogen tijden verschijnt de vissalade op een blad sla in een lege sint-jakobsschelp. Op zich stoort mij dat niet, maar de vissalade zelf valt tegen: te veel mayonaise, te weinig vis, flets van smaak. Het beloofde granenbrood blijkt banaal stokbrood te zijn, de kelner verontschuldigt zich omdat “de bakker vandaag dicht was”. Was ook het zeewier op? De zeewierenboter is minder zilt dan verwacht.
De tatjespap werd bestrooid met grijze garnalen die qua formaat, glans, textuur en smaak niet de kwaliteit bieden die ik van een chef als Hiele verwacht.
De gerookte schelvis laat op zich wachten, en tot mijn verrassing verschijnt plots het niet-bestelde hoofdgerecht van gebakken schelvis in een “sauce marin” (sic) met ajuin, selder, erwtjes en groene asperge, die hun knapperige beet behouden hebben. Er komen flinterdunne frieten bij, nogal vettig naar mijn smaak, en een groene salade.
Als toemaatje krijg ik toch nog de gerookte schelvis, waarbij ik voor het eerst het talent van chef Hiele proef: fris, fijn, geschakeerd, het hoogtepunt van de avond. En wat ligt erbij? Het granenbrood van de bakker die dicht was. Helaas koud en smaakloos: kwam het uit de diepvries?
Eén vraag speelt door mijn hoofd als ik naar buiten ga: waar was heel die hype eigenlijk voor nodig?
Café Mosselhuis, Nieuwstraat 14, 8400 Oostende, cafemosselhuis.be
* Tatjespap
Dit gerecht uit de (West-)Vlaamse volkskeuken bestaat uit een smeuïge aardappelpuree met boter en karnemelk, en daarbovenop een gepocheerd ei
en grijze garnalen. Voor een topresultaat worden handgepelde grijze garnalen gebruikt (in plaats van machinaal gepelde). Die zijn te herkennen aan hun glanzende uiterlijk, knapperige textuur en frisse zilte smaak. Een of enkele zwarte streepjes dwars over de rug (zoals bij een wesp) wijzen er ook op dat ze handgepeld zijn.
