Les Bains de Spa
Ooit al gegeten in een gebouw dat als Unesco Werelderfgoed werd erkend? Vanaf nu kan dat in het spectaculaire decor van een voormalig majestueus badhuis, gebouwd in 1868.Spa stond in die tijd bekend voor zijn thermen met geneeskrachtig water, en werd zo een kuuroord voor de Europese elite. In 2003 - na 135 jaar - sloot het badhuis zijn deuren en raakte het in verval. Om vorig jaar - na een renovatie van tien jaar - te herrijzen als luxehotel met wellness en restaurant, waarbij de neorenaissancestijl van toen zorgvuldig gerespecteerd werd. De man achter dit waarlijk schitterende project is een Gentenaar, Johan Van Wassenhove, eigenaar van een bouwbedrijf.
In de brasserie ervan is het moeilijk om niet overdonderd te raken door de hoge plafonds en ramen en de vele historische fresco’s: dit is zonder meer de mooiste brasserie van het land. De avond is zwoel, dus word ik uitgenodigd om in de aangrenzende patio van het hotel te eten: omringd door zoveel geschiedenis waan ik me op vakantie in een andere tijd. De menuformule à la française bevalt mij ook: in het menu van drie of vier gangen (68 en 89 euro) kan je voor elke gang kiezen tussen verschillende gerechten. Zo combineer je het prijsvoordeel van een menu met het keuzevoordeel van à la carte.
De wijnkaart is beperkt maar bevat toch een aantal interessante domeinen. De champagne Sélèque extra brut is uitstekend.
Maar dan slaat de sfeer om. De broodjes die op de tafel komen, zijn een eerste signaal: ze lijken afkomstig van een ontbijtbuffet in een ketenhotel. Wangetjes van zeeduivel met drie soorten bloemkool leek me een origineel voorgerecht, maar het resultaat valt tegen, zowel door het gebrek aan smaak als door het gebrek aan temperatuurbeheersing. Het hoofdgerecht brengt geen beterschap: kip met morieljes klinkt veelbelovend, maar dan verwacht ik toch iets meer dan twee morieljes naast een stuk droge smaakloze kip, een schep verrimpelde puree, en drie wortelstukken waarvan er twee - allicht door een creatieve ingeving van iemand in de keuken - rechtop werden gezet.
Alleen de plantaardige gerechten kunnen enigzins bekoren: een frisse gazpacho van erwt, iets te lobbig, met in het midden een kroketje gevuld met burrata, en wonton (Chinese ravioli) in een onnodig overvloedige bouillon met groentensliertjes, licht-pikant en umami tegelijk.
Het schijnt dat hier daadwerkelijk een chef, Sophie Chammas, de keuken leidt. Maar dat valt niet af te leiden uit deze prefabgerechten die eerder aan een cateringbedrijf doen denken.
Een gastronomisch restaurant hoeft dit heus niet te worden, maar de mooiste brasserie van het land verdient op z’n minst een betere brasseriekeuken. Dan zouden
er ongetwijfeld meer tafels gereserveerd worden dan de enkele die er nu bezet zijn, op een zaterdagavond dan nog.
Deze magische plek heeft zoveel potentieel, dat culinair echter niet benut wordt.
Les Bains de Spa, Place Royale 2, 4900 Spa, lesbainsdespa.com
